Sa wakas!

Ang pagpasok sa mundo ng mga bloggista ay isang bagay na kahit minsan ay hindi ko inasahang mangyayari. Mundo kung saan nagsimula ako bilang isang masugid na tagabasa ng blog ni KDR hanggang sa natutong magpagala-gala at napadpad sa blog ng iba't-ibang bloggista. Minsan nakikikomento, madalas hindi. Ewan ko ba kung bakit hanggang dito dala ko ang pagiging mahiyain maliban na lang sa bahay ni kua ronturon kung saan ang lakas ng loob kong magkomento mapa-lovelife, kulitan, biruan o anu pa man kasi kaya niyang sakyan. Kahit ang kamangmangan ko sa paggawa ng blog, kinaya niya. Salamat kuya ron dahil ngayon ang bahay ko ay naayos din. Sa wakas!

Isang bahay kung saan magagawa kong ipaalam ang mga saloobing hindi ko nagawang sabihin. Magandang pagkakataon din ito upang ibahagi ang aking karunungan (kung meron) at mga karanasan na sa aki'y nagbigay aral na hindi ko malilimutan. Magpasalamat sa mga nagmahal,nagmamahal,nagtitiwala at sumusuporta sa akin.Sa aking mga kapamilya, kaibigan, kakilala, kapuso, kaututang-dila, kabiruan at kaloveteam (kaloka.. may ganun?) na dahilan kung bakit hanggang ngayon nagagawa ko na magtiwala sa aking sarili higgit sa Dios upang gawin ang mga bagay na akala ko ay hindi ko kaya. Lumipad upang abutin ang aking mga pangarap, bumangon pagkatapos madapa, ngumiti kahit nasasaktan, magmahal at magparaya. Kung alam niyo lang sana... kayo ang dahilan kung bakit ako ngayo'y nagsusulat. Salamat.